Τζιχάντ, Φανατισμός, δημοκρατίες, ελευθερίες και η γη είναι επίπεδη!


Με αφορμή το άρθρο Φουντώνει η «τζιχάντ» που διάβασα στο Ποντίκι (εδώ) θεώρησα ενδιαφέρον να βάλω σε μία ανάρτηση κάποιες αρχικές σκέψεις σχετικά με το πως αντιλαμβανόμαστε την ελευθερία έκφρασης και τα δικαιώματα, τόσο τα δικά μας όσο και των “άλλων”. Γιατί κινδυνεύουμε από διάφορες τζιχάντ, “δημοκρατίες” και μάλλον θα καταφέρουμε στο τέλος να αποδείξουμε όπως το πάμε πως η γη είναι επίπεδη.

Το Ποντίκι λοιπόν αναφέρεται στο πως η ταινία για τον Μωάμεθ και η λογική της ελευθερίας έκφρασης της δύσης καταλήγει σε μάζες εξαγριωμένων μουσουλμάνων “φουντόνωντας έτσι η Τζιχαντ”… μόνο που εγώ νομίζω πως κατά το “καθένας έχει το διάολό του” έτσι και στη χώρα μας, αλλά και ανά την Ευρώπη, τώρα τελευταία καθένας έχει τη “Τζιχαντ” του και η ελευθερία έκφρασης δεινοπαθεί (πχ, άλλα φωνάζουν οι λαοί στους δρόμους, άλλα κάνουν οι πολιτικοί και τρώει και ο κόσμος κανέναν τόνο χημικά και καμιά 10αριά κουτουλιές για να “το βουλώσει”…

Γράφω λοιπόν με στόχο την παράθεση κάποιον αρχικών σκέψεων και με τη φρούδα ελπίδα να αποτελέσουν αφορμή για προβληματισμό και συζήτηση.

Αρχικά, την ταινία τη θεωρώ ανόητη, κακόγουστη και μάλλον κακόβουλη, όπως ενδεχομένως να μην είναι και πολύ της αρεσκείας μου ο Παστίτσιος, όχι γιατί με θίγουν (δεν μπορούν να με θίξουν!), αλλά γιατί θεωρώ πως σε προσωπικό επίπεδο δεν με αφορούν, δεν με αγγίζουν, μου είναι άχρηστα και αδιάφορα, αλλά από την άλλη, σε κοινωνικό επίπεδο με αφορούν και πολύ! Ανάγονται εκ των πραγμάτων σε σημαντικά διότι είναι εκφράσεις (είτε διαφωνεί είτε όχι κανείς μαζί τους).

Γράφει το ποντίκι: -”Λογικό είναι να αναρωτιέται κάποιος πώς ασκείται αυτή η ελευθερία όταν οι συνέπειες ορισμένων κινήσεων είναι προβλεπτές με μαθηματική ακρίβεια.“:

Το γενικό πλαίσιο Θεώρησης των Ελευθεριών (γιατί η γη ΔΕΝ είναι επίπεδη)

Σε μία γενικότερη θεώρηση (αξιών και τρόπων έκφρασης) το σχόλιο είναι άστοχο κατ’ εμέ. Κατανοώ τη λογική με την οποία γράφεται από μεριάς του αρθρογράφου αλλά αντιτίθεται ενδόμυχα στην ίδια βασική αρχή του σεβασμού της ελευθερίας λόγου που αναφέρει το ίδιο το άρθρο πριν.

“Βέβαια είναι αδιανόητο στη Δύση να επιβληθεί λογο­κρισία στα μέσα ενημέρωσης ή στην τέχνη”.

Δηλαδή είναι σαν να λέει κανείς: “είμαι εναντίον της λογοκρισίας και δεν πρέπει να λογοκρίνω κανέναν, αλλά όταν μαθηματικά ξέρει ο εκφραστής πως αυτό που κάνει θα δημιουργήσει αντιδράσεις πρέπει να το σκεφτεί…” δηλαδή υπό μία έννοια τίθενται υπό συζήτηση τα όρια για την αρχή θεώρησης της αυτό-λογοκρισίας.

Η ίδια η τέχνη, για παράδειγμα, ως μορφή έκφρασης σε πολλές περιπτώσεις,  αντικατοπτρίζει, προκαλεί και αναθεωρεί την πραγματικότητα μέσω του έργου της, προκειμένου να προκαλέσει. Το να προκαλέσει αποτελεί πολλές φορές το μέσο για να οδηγήσει στη θεώρηση / αναθεώρηση ιδεών, καταστάσεων και αντιλήψεων. Μεγάλα παραδείγματα είναι ο Πικάσο (πχ Les Demoiselles d’Avignon), ή βέβαια ο “δικός μας’ Δομίνικος Θεοτοκόπουλος – El Greco  οι οποίοι εν μέρει έκαναν αυτό ακριβώς, οδήγησαν στην ανατροπή καθορισμένων αντιλήψεων μέσα από την προκλητικότητα και την αναθεώρηση. Στην περίπτωση του Θεοτοκόπουλου μάλιστα, σχεδόν του κόστισε τη ζωή ακριβώς η προκλητικότητα, πρωτοφανής για την εποχή του. Αντίστοιχα το θέμα γίνεται ακόμα πιο επώδυνο όταν η έκφραση αφορά πολιτική ή θρησκευτική θεματολογία.

Δεν μπορούμε λοιπόν να δεχθούμε τη λογική της αυτολογοκρισίας χάρην μαθηματικής βεβαιότητας της αντίδρασης, διότι τότε ο Θεοτοκόπουλος, ο Σεφέρης, Ο Λοϊζος (για να πώ μερικά μόνο παραδείγματα) δεν θα κάνανε αυτά που κάνανε, τα οποία μάλιστα σε πολλές περιπτώσεις είχαν ως στόχο ακριβώς αυτόν, να προκαλέσουν αντίδραση και μέσω αυτής δράση, δηλαδή να κινητοποιήσουν την αλλαγή στη σκέψη.

Ανίστοιχα ο Πυθαγόρας αντέδρασε στη λογική της επίπεδης γης και ο Γαλλιλαίος πέθανε για το κατ’ εμάς αυτονόητο… πως η Γη γυρίζει γύρω από τον ήλιο…. το είπε ξεκάθαρα και τα έβαλε και με τον Πάπα και με τους Χεσουίτες… δεν τους πείραξε… απλά διαφώνησε. Τη βία την έφεραν οι ιεροεξεταστές, ο Γαλιλαίος εκτελέστηκε αλλά (Ω!) η γη ακόμα γυρίζει γύρω από τον ήλιο…

Αυτό σαν γενική παρατήρηση πλαισίου χωρίς να επεκταθώ χάριν συντομίας.

Συγκρίσεις – “Δικαίωμά μου”

Τώρα βέβαια θα μου πείτε αν συγκρίνω την ταινία για το Μωάμεθ με το έργο του Ελ Γκρέκο… όχι διότι είναι ανούσιο να συγκριθούν. η σύγκριση δεν είναι εφικτή, πρόκειται για αυτόνομες εκφράσεις και ούτε καν ενδιαφέρει αν και τι είδους τέχνης είναι. Ενδιαφέρει όμως να αντιληφθούμε πως πρόκειται για εκφράσεις και στις δύο περιπτώσεις. Το γεγονός βρίσκεται στη θεώρηση λοιπόν του πως αντιλαμβανόμαστε την έκφραση και πως θεωρούμε την ελευθερία, ακόμα και αν τα αποτελέσματα είναι μαθηματικά προβλέψιμα, ή αυτολογοκρισία την οποία έμμεσα φέρνει στο προσκήνιο το σχόλιό του αρθρογράφου περί αυτολογοκρισίας για διατήρηση της ισορροπίας , θα παρέμενε το ίδιο – λογοκρισία και απαγόρευση και μάλιστα αυτοχείρως επιβαλλόμενη… θα ήταν η αυτοκτονία της ελευθερίας. 

Δεν μπορεί να καλούμαστε λοιπόν να αναρωτηθούμε το πώς ασκείται η ελευθερία, όταν πρόκειται για ελευθερία του λόγου, δηλαδή ελευθερία που επί της ουσίας δεν ασκεί καταπάτηση των δικαιωμάτων κανενός, μπορεί να δυσαρεστεί, να μην αρέσει, να θεωρεί κάποιος πως τον θίγει, ναι, αλλά ΔΕΝ ΣΤΕΡΕΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΕΚΦΡΑΣΗΣ σε κανέναν και το μόνο που “θίγεται” είναι οι αντιλήψεις ορισμένων (και οι δικές μου σε πολλές περιπτώσεις). Αλλά δεν τις θίγει ο εκφραστής, θίγονται από τη δική μου θεώρηση του κόσμου και των πραγμάτων στην οποία αντιτίθωνται οι ιδέες του εκάστοτε ατόμου και την απόδοση από μέρους μου υπαιτιότητας στον εκφραστή τους. Δηλαδή μία δικαιολογία για να επιτεθώ… το πρόβλημα θα ήταν λοιπόν δικό μου…καθώς και η καταπάτηση δικαιωμάτων και ελευθεριών του άλλου πάλι θα ήταν δικό μου έργο αν έκανα επίθεση.

Λογικά αν σέβομαι την ελευθερία και τη ζωή, θα έπρεπε να μην “τσιμπήσω” και να μην “εκμεταλλευτώ” την ευκαιρία για να εκφράσω το θυμό μου ή την ανασφάλεια που μου προκαλεί η παραμικρή διατάραξη του κόσμου μου…Και έτσι θα έπρεπε να είμαι σε θέση απλώς να πω “τι ανόητη ταινία” και να συνεχίσω το δρόμο μου….

“Με λαμβάνεις;; – Έτοιμος”

Ο παραλήπτης είναι λοιπόν αυτός που από τον τρόπο αντίδρασής του καθορίζει την εξέλιξη. Ο Γαλιλαίος κρίθηκε ερετικός με τον ίδιο τρόπο… και είχε δίκιο στη θεώρησή του η οποία ήταν εν προκειμένου επιστημονική. Η ελευθερία δεν είναι λοιπόν διαπραγματεύσιμη όταν αφορά την έκφραση ιδεών ή δεν θα έπρεπε να είνα (προσοχή μιλάω για έκφραση μέσω λόγου ή έργων τέχνης και όχι σωματική βία!)

Διότι αν αρχίσει να είναι επιλεκτική σε θέματα ευρείας αποδοχής (θα συμφωνούσαν ενδεχομένως οι περισσότεροι Χριστιανοί πως ο Παστίτσιος είναι “προσβλητικός”), τότε ξεκινά η λογική του ότι η ελευθερία έκφρασης είναι διαπραγματεύσιμη και εξαρτάται από όρους… τους οποίους θέτει ποιός; Τα “κοινά πιστεύω”… από εκεί πάμε στο “αν δε σου αρέσει, το κουβαδάκι σου και σε άλλη παραλία”… μα η παραλία είναι και δική μου…αυτό δεν θα έχει σημασία όμως όταν μπροστά μου θα βρίσκεται ο όχλος ενοχλημένων Ισλαμιστών Φανατικών…

Αυτοί οι όροι που θα καθόριζαν τα όρια της ελευθερίας στην έκφραση δεν είναι ούτε πάγιοι ούτε αιώνιοι, διότι με αυτή τη λογική έχουμε Δημοκρατία στην Ελλάδα και αφού “τα φάγαμε” όλοι μαζί δε δικαιούμαστε να διαμαρτυρόμαστε για τα μέτρα και το ΔΝΤ λοιπον;

Η δική σου Τζιχαντ! – ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΝΑ ΜΕ ΒΡΙΣΕΙΣ… ΝΑ ΓΙΑΤΙ:

Θα σπεύσουν ίσως κάποιοι να μου αποδώσουν χαρακτηρισμούς για τη θέση μου αυτή. Αυτό ακριβώς είναι που συζητάμε!!!

Αυτό τους το δικαίωμα κατοχυρώνει η στάση μου!  Ας φανταστούν την πιθανότητα να μην μπορούσαν να απαντήσουν λοιπόν σε αυτά που γράφω και πως θεωρητικά η θέση μου ήταν η απόλυτη κυρίαρχη θέση στον κόσμο, και δεν επιτρεπόταν ο λόγος στους επικριτές μου! πως θα ένιωθαν;

κάποιοι θα πουν “τα δικαιώματά σου σταματούν εκεί που αρχίζουν τα δικά μου”. Συμφωνώ απολύτως! Μα το να εκφράσω κάτι, έστω και με τον πιο χυδαίο τρόπο, δεν καταστέλλει κανένα σου δικαίωμα!! Έχεις δικαίωμα να πιστεύεις ότι θες. Το ότι εγώ λέω κάτι που εκλαμβάνεις ως προσβλητικό δεν σου αναιρεί το δικαίωμα να πιστεύεις αυτό που σου λέω ή αυτό που θες να πιστεύεις, εσύ επιλέγεις ως λήπτης του μηνύματός μου! Είναι απλό! Τώρα, αν αντιδράσεις βίαια, τότε καταπατάς δικά μου δικαιώματα και δει βασικά ανθρώπινα, δικαιώματα.

Έγκειται το θέμα λοιπόν στο να κατανοήσουμε πως δεν μπορεί ο φόβος του πως θα αντιδράσει ο αποδέκτης να καθορίζει την έκφραση και πως ο δέκτης είναι υπεύθυνος για τη συμπεριφορά του. Μπορεί να κατακρίνει τη στάση του “πομπού”, μέχρι και να πεί ..”μ…ες λες φίλε!” αλλά μέχρι εκεί… ας αφήσει τον άλλον να ζει στο σκοταδισμό του αν δεν μπορεί να συζητήσει μαζί του. Το να τον εκτελέσει στην πυρά δε θα έχει κανένα αποτέλεσμα, εκτός εάν ο ερετικός είναι ο Γαλιλαίος.. τότε ναί, θα έχει το αποτέλεσμα πως και ο Γαλιλαίος θα πεθάνει αλλά το πιο σημαντικό, η γη θα είναι παρά ταύτα στρογγυλή και θα γυρνάει γύρω από τον ήλιο… και ως γνωστό “ουδέν κρυπτόν υπο τον Ηλιο”… άρα θα γίνει “ρόμπα” ο ιεροεξεταστής, αργά ή γρήγορα… Τώρα, αν ο Γαλιλαίος έλεγε πως η Γη είναι κυβική, τότε “απλά” θα πέθαινε ο Γαλιλαίος… αλλά η Γή πάλι ΔΕΝ ΘΑ ΗΤΑΝ ΕΠΙΠΕΔΗ!

Ευτυχώς Μένουμε Ελλάδα…

Όσον αφορά τους Ισλαμιστές της ανατολής και πολλούς στην Ευρώπη και την ταινία, τα παραπάνω είναι ανύπαρκτα για αυτούς. Έχεις δίκιο, η θεώρηση του κόσμου είναι διαφορετική στις κουλτούρες και τις κοινωνίες. Ευτυχώς όμως εμείς ως Έλληνες δεν είμαστε σαν και αυτούς… (;)

Πότε Βούδας, Πότε Κούδας, Πότε Ιησούς… αλλά ρε φίλε, όχι Ιούδας… 

(Γιατί αν ο Γαλιλαίος ήταν φονταμενταλιστής η ο Πυθαγόρας θρησκόληπτος γη θα ήταν ακόμα επίπεδη…)

Θεωρώ πως λόγω του φανατισμού τους οι άνθρωποι αυτοί (οι μουσουλμάνοι) χειραγωγούνται και όχι μόνο αυτοί, ο καθένας έχει τον δικό του “Μωάμεθ”… . Θεωρώ πως η ταινία αποτελεί όχι ένα ανόητο ατόπημα αλλά μία εσκεμμένη πρόκληση, επειδή οι άνθρωποι όταν είναι φανατισμένοι δεν κατανοούν τα όσα πρεσβεύει η δημοκρατία και η ελευθερία που αναφέραμε πιο πάνω. Ακριβώς για αυτό είναι μαθηματικά προβλέψιμη η αντίδρασή τους και αυτό τους κάνει εύκολο στόχο, με μία ανόητη ταινία ξεσηκώνονται για πόλεμο…. ίσως πίσω από αυτά να υπάρχουν άλλα συμφέροντα και ίσως Δυτικών χωρών, δεν το γνωρίζω αλλά υποθέτω, ακριβώς λόγω μαθηματικών και λόγω της λεπτομέρειας πως οι περισσότεροι μουσουλμάνοι της ανατολής που αντιδρούν δεν έχουν ούτε ίντερνετ, ούτε μιλούν αγγλικά… η ταινία και η ερμηνεία της (σημαντικό και αυτό) έφτασε στα αυτιά τους μέσω του κηρύγματος των ακραίων υπέρζηλων Ιμάμηδών τους… και όπως λέτε, δεν αποτελούν την πλειοψηφία των μουσουλμάνων αλλά ναι, είναι στο δρόμο, είναι μάζες, είναι εξοργισμένοι και είναι και φανατισμένοι… αλλά χειραγωγούνται.

Πρέπει να δούμε από ποιους και γιατί καθώς επίσης να φροντίσουμε να μην τους μοιάσουμε.

Αλλά για να το πω πιο απλά, σε ότι αφορά το πως αντιλαμβανόμαστε την ελευθερία έκφρασης γενικά, όσο και να φανατιστούν μερικοί, όσο και να σκοτώσουν γιατί “θίγονται” από τα λεγόμενα του  Γαλιλαίου… Η ΓΗ ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΕΠΙΠΕΔΗ ΚΑΙ ΘΑ ΓΥΡΙΖΕΙ ΓΥΡΩ ΑΠ’ ΤΟΝ ΗΛΙΟ… αν τώρα κάποιος Γαλιλαίος πει πως η γη είναι κυβική, απλά δεν έχει σημασία. Αν δεν αρέσει σε μερικούς, μπορούν να πουν πως είναι επίπεδη… κανένα πρόβλημα!

Τώρα… η συγκεκριμένη ταινία, ή πράξη, το νόημα, η στοχοποίηση  όσοι την έφτιαξαν και  η αισθητική της δεν τα πάνε διόλου καλά με τη δική μου αντίληψη των πραγμάτων και την αισθητική μου, αλλά νομίζω πως το μόνο που κάνει είναι, μαθηματικά,  να προκαλέσει μερικούς να φανατιστούν και να βιαιοπραγήσουν, ίσως και να σκοτωθούν γιατί..ΗΓΗ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΠΕΔΗ…

Άσχημο μπλέξιμο….

Καλημέρα σας!

Advertisements

Comment on this! / Σχολιάστε!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s