Φόβος και πάθος, Εκλογές Ιουνίου 2012 – Εσύ πως θα ψηφίσεις;


Συχνές είναι οι αναφορές από πολιτικούς, δημοσιογράφους, κόμματα, λόγιους, στα συναισθήματα του φόβου και του θυμού τα οποία προσάπτουν στην «ψυχολογία» του Έλληνα πολίτη που καλείται να ψηφίσει και πάλι στις 17 Ιουνίου 2012.

Σε πολλές περιπτώσεις «πολιτικού» λόγου, ο φόβος καλλιεργείται και μάλιστα με έντονο και ξεκάθαρο τρόπο με πολύ χειροπιαστά παραδείγματα που θεωρώ δεν είναι αναγκαίο να αναφέρω.

Σε όλη αυτή τη δημόσια συζήτηση διαρκώς ανακυκλώνονται αναλύσεις των «φαινομένων» και κατηγοριοποιήσεις των Ελλήνων, κυρίως σε δημοσιογραφικό επίπεδο. Οι απόψεις «αναλύονται», «τεκμηριώνονται», «ανακυκλώνονται»  και τέλος προπαγανδίζονται, ριζώνουν και αφομοιώνονται.

Αυτή η διαδικασία είναι παράλληλη  με μία δύσκολη, δυσνόητη αλλά υποσυνείδητα και συνειδητά απόλυτα καταγεγραμμένη πραγματικότητα που ποικίλει – αναλόγως με τον κοινωνικό περίγυρο και τα δεδομένα του κάθε ανθρώπου- αλλά έχει βασικά κοινά αρνητικά γνωρίσματα, απόρροια της γενικής κατάστασης της ζωής στην Ελλάδα του 2012.

Η διαδικασία της «ψυχανάλυσης» του Έλληνα εσωτερικά στην Ελλάδα, λειτουργεί ως «επιβεβαίωση» του εαυτού της και εντείνει τα συναισθήματα που κατακρίνει. Τα ενδυναμώνει μέσω της ανακύκλωσής της, μέσω της δημιουργίας «κοινής αντίληψης» μέσω της «κοινής» παραδοχής των ΜΜΕ και πολιτικών, ενδυναμώνεται στις δήθεν «πολιτικές» της εκφράσεις και ενσαρκώνεται μέσω της ενσωμάτωσής της στο υποσυνείδητο και την ακούσια από το άτομο χρήση της για την αποκωδικοποίηση μιας πραγματικότητας που από ένα σημείο και πέρα φαίνεται και εκλαμβάνεται ως κάτι  κοινό, ομοιογενές και δεδομένο αλλά με ένα άκρως αρνητικό χαρακτηριστικό: αυτό της επιβεβλημένης από τρίτους, μίας πραγματικότητας στην οποία το άτομο θεωρεί λανθασμένα πως δεν συμμετέχει ως καταλύτης, δεν την επηρεάζει  αλλά βρίσκεται σε αυτή λόγω της κακής του τύχης και την υπομένει ως εγκλωβισμένο θύμα θεωρώντας πως είναι ανίκανο να αντιδράσει εντός των πλαισίων της κοινωνικής, πολιτικής και πολιτειακής δομής που απαρτίζουν το θεωρητικό πλαίσιο της ταυτότητας της Ελληνικής κοινωνίας και της δημοκρατίας στη δυνητική της μορφή, την οποία και επικαλείται και επιθυμεί ως πολίτης.

Μέσα σε όλα αυτά παρουσιάζονται ως από μηχανής θεοί διάφοροι πολιτικοί, δημοσιογράφοι, ακραία μορφώματα ομάδων που αυτοχαρακτηρίζονται ως «πολιτικά» ενεργές και επισημοποιούνται μέσω ψήφων ή αυτόκλητων πράξεων «εξισορρόπησης» της ανισορροπίας και της κοινωνικής αποδόμησης. Ετερόκλητα στοιχεία τα οποία παίζουν με το φόβο και το θυμό που προϋπάρχει αλλά και τον ενδυναμώνουν, διογκώνουν τα συναισθήματα αυτά μέσω της διαδικασίας που προανέφερα, κυρίως για ψηφοθηρία που οδηγεί είτε στην απόκτηση εξουσίας είτε στην «νομιμοποίηση», γενικώς στην εξυπηρέτηση συμφερόντων που κάθε άλλο παρά το κοινό καλό και την εξομάλυνση της κατάστασης έχουν κατά νου.

Διχοτομικά διλήμματα, κατηγοριοποίηση των πολιτών, τηλε-απόδοση ευθυνών, χάιδεμα των αυτιών μας και του εγωισμού μας  ή «δραστικές» ενστικτώδεις «λύσεις» που καταλύουν τον χαρακτήρα του Έλληνα, τον αλλάζουν. Αλλοιώνουν το σεβασμό μας για τη ζωή. Μετατρέπουν την αξιοπρέπεια σε «τιμωρία», την κατανόηση σε οριοθετημένη άκριτα ρατσιστική επιλεκτική και βίαιη αντίδραση και εν ονόματι της απουσίας εφαρμογής των νόμων και των αρχών της δημοκρατίας, αντιδρούν καταλύοντας τις ίδιες αρχές που την απαρτίζουν και υποτίθεται προασπίζουν.

Και εμείς, που αξιολύπητοι αποδεχόμαστε μέσα από το φόβο και το θυμό ότι είμαστε απλά θύματα ενός «συστήματος» στο οποίο δεν είμαστε καταλύτες αλλά απλά δέσμιοί του, δεχόμαστε και παρακαλούμε να μας σώσουν είτε οι μεν είτε οι δε, δρώντας όχι ως πολίτες αλλά ως πρόβατα που το καθένα αποφασίζει ποιος είναι ο καλύτερος βοσκός.

Σε αυτό βασίζεται η προεκλογική παράνοια στην Ελλάδα, στο ποιος βοσκός είναι καλύτερος. Αυτό συζητάμε όλοι στα καφενεία ως παραδοσιακά πολιτικά ανενεργά πρόβατα, καλά μαθημένα τα προηγούμενα 30 χρόνια που διαλέγαμε το βοσκό που μας έταζε το καλύτερο σανό (μερικοί μιλούσαν και για πράσινα λιβάδια γεμάτα πεταλούδες και τρεχούμενα νερά και εμείς βελάζαμε).

Όμως για κάθε αρνί έρχεται το Πάσχα αλλά στον πολιτικό παραλληλισμό σε σχέση με την πραγματικότητα η διαφορά είναι  πως τα πολιτικά αρνιά συνήθως δεν είναι αθώα.

Πολίτης δεν είναι το θύμα που μοιραία υπομένει της συνέπειες άλλων στη ζωή του και ψάχνει βοσκό. Ο πολίτης με το δικαίωμα ψήφου έχει και υποχρεώσεις προκειμένου να  κατοχυρώσει το δικαίωμα αυτό. Μάλιστα, λανθασμένα θεωρούμε πως το δικαίωμα ψήφου είναι επί της ουσίας δικό μας να το κάνουμε ό,τι θέλουμε.

Εκεί είναι που ο φόβος και ο θυμός καταλύουν το δικαίωμα ψήφου επί της ουσίας, διότι δεν ψηφίζουμε με βάση το κοινό καλό αλλά με βάση το πώς θα αντισταθμίσουμε το φόβο μας ή το πώς θα εκφράσουμε το θυμό μας. Ψηφίζουμε αυτούς που μας κάνουν να νοιώσουμε ασφαλείς από τους φόβους που μας δημιούργησαν είτε μέσω των σπότ και των τηλεοπτικών πάνελ, είτε μέσω της εκούσιας απουσίας του κράτους στην καθημερινότητα, από τη δημόσια διοίκηση μέχρι την αστυνόμευση.  Δημιουργούν τις προϋποθέσεις του φόβου και του θυμού, τις διογκώνουν, τις εγκαθιστούν στο υποσυνείδητό μας, δημιουργούν τις κοινωνικές συνθήκες που διογκώνουν τα συναισθήματα αυτά και μετά έρχονται ως από μηχανής θεοί να μας δώσουν «αγαλλίαση», «ισονομία», «ασφάλεια» και «δικαιοσύνη» με «μόνο αντάλλαγμα» την ψήφο μας. Και ξαφνικά εμφανίζονται και οι «Ζορό» α λα Ελληνικά και τιμωρούν άκριτα όποιον θεωρούν αυτοί πως φταίει και μερικοί τους χειροκροτούμε και τους επικρίνουμε με ενθουσιασμό… σαν πρόβατα το τσοπανόσκυλο που δάγκωσε το κανίς που έκανε το λύκο….

Ας συνειδητοποιήσουμε επιτέλους πως η ισονομία, η ασφάλεια και η δικαιοσύνη είναι βασικές αρχές της Δημοκρατίας. Επίσης η διεκδίκησή τους μέσω της κατάλυσής τους με βιαιότητες, ρατσισμό και άκριτες ενέργειες προϊόν και συνέπεια ακραίων υποκειμενικών ερμηνειών είναι εξορισμού μία ανυπόστατη ανοησία και αυτοκαταστροφική προσβολή της νοημοσύνης όλων και της δημοκρατίας που τόσο δραστικά απαιτούμε… από τους άλλους!

Συνεπώς δεν μπορούμε ως πολίτες να δεχθούμε αυτή τη λογική. Δεν μπορεί να ψηφίζουμε χειραγωγημένοι μέσω του φόβου μας ή του θυμού μας γιατί σκάβουμε τον λάκκο μας.

Εάν νοιώθετε πως τόσα χρόνια μας χειραγωγούσαν (που θεωρώ πασιφανές πως μας χειραγωγούσαν), ας μη δεχθούμε τώρα να αυτολογοκριθούμε μέσω μιας πιο διεστραμμένης χειραγώγησης που κάνει εμάς τους ίδιους να χειραγωγούμε για λογαριασμό τους  τον ίδιο μας τον εαυτό, ως «άμοιρα ανθρωπάκια». Ούτε σωτήρες τέτοιου είδους θέλουμε, ούτε να δείρει κανείς εξ’ ονόματός μας χρειαζόμαστε.

Αυτό που χρειαζόμαστε είναι να μη φοβόμαστε κανέναν παρά μόνο τον τιποτένιο εαυτό μας και να μη ζητάμε ούτε τη σωτηρία μας ούτε το να κρυφτούμε πίσω από τα μπράτσα ψυχοπαθών.

Πατήστε το φρένο, καθαρίστε το μυαλό από το φόβο και το θυμό, αφήστε τα διλλήματα και τις συγγνώμες τους ή την κάπα του Ζορό που φοράνε εξελληνισμένη και σταθείτε με αξιοπρέπεια στα πόδια σας.

Ας σκεφθούμε πέραν της έλλειψης των δεδομένων αρχών της Δημοκρατίας. Ας απαιτήσουμε από όλους τα βασικά που είναι εκ των ουκ άνευ και ας ψηφίσουμε για πρώτη φορά αξιοπρεπώς δίνοντας τη σοβαρότητα που αξίζει στην ψήφο μας.

Η απόφαση κατά την άποψή μου πρέπει να βασιστεί στις αξίες της πραγματικής μας ταυτότητας, του Έλληνα ως φιλόξενου, περήφανου, συνεπούς και σκεπτόμενου ανθρώπου που ξέρει να βλέπει το καλό πρόσωπο της ζωής ακόμα και στις κακουχίες, του Έλληνα που μάχεται όχι με χαστούκια ή προσβολές και επίθετα τύπου «φασισταριό – κομμούνι». Του Έλληνα που μάχεται με τη σκέψη και το φιλότιμο, του ελεύθερου ανθρώπου που εκτιμά τη ζωή και δεν φοβάται ούτε θυμώνει παρά μόνο στιγμιαία. Του Έλληνα που είναι ειλικρινής.

Του Έλληνα που δεν δέχεται πως το ένα κακό δικαιολογεί την αντίδραση με άλλο, αλλά του Έλληνα που θέλει μία πραγματική λύση με ήθος και νηφαλιότητα, με μυαλό και ειλικρίνεια.

Οι πιο ανειλικρινείς είμαστε οι ψηφοφόροι, γιατί λέμε ψέματα κάθε μέρα στον εαυτό μας. Φοβόμαστε με θυμό, γινόμαστε θρασύδειλοι και εξτρεμιστές.

Είτε πιστεύουμε πως οι αποδεδειγμένα σκάρτοι πολιτικοί του έως τώρα κατεστημένου μετανόησαν και θα μας σώσουν, είτε πως αυτοί οι πολιτικοί που τους στήριξαν τώρα θέλουν αυτοδυναμία για να μας σώσουν εκείνοι ενώ συνέβαλλαν στην καταστροφή μας. Θέλουμε να πιστεύουμε πως οι ακραίοι «μπρατσαράδες» θα μας δικαιώσουν και αναιρούμε την Ελληνικότητά μας ή πιστεύουμε αυτούς που δηλώνουν πως δεν θέλουν να κυβερνήσουν, όταν μας λένε να τους ενισχύσουμε γιατί δεν είμαστε ώριμοι για το δικό τους μοντέλο διαβίωσης και οργάνωσης της κοινωνίας….

Και εάν κάποιος μας προτείνει κάποια πιθανή λύση, έστω μία προσπάθεια, τον αποκηρύττουμε ως ψεύτη ή αναξιόπιστο. Συζητάμε για τα χαστούκια των άλλων ή τα δικά μας, δικαιολογούμε την κατινιά εναντίων της κατίνας, μιλάμε για τα παιδιά των άλλων, για τις «κολωτούμπες» των άλλων, για τα ψέματα των άλλων, για την παιδική ηλικία και την αξία και ικανότητα των άλλων….

Είναι καιρός να μιλήσουμε και για εμάς τους ίδιους. Να σκεφτούμε πώς ψηφίζουμε εμείς, τι κάνουμε ως άτομα στην κοινωνία κάθε μέρα, πώς και με τι κριτήρια αποφασίζουμε για όλους; Έχουμε δικαίωμα να ψηφίσουμε για το σύνολο με γνώμονα το προσωπικό μας συναίσθημα φόβου ή θυμού; Μήπως έχουμε υποχρέωση να κοιτάξουμε την πραγματικότητα του εαυτού μας στα μάτια και να απαιτήσουμε τη δημοκρατία μέσω της ψήφου μας;

Νομίζω πως ναι. Όταν παραδεχθούμε πως πολλοί από εμάς μέσω του φόβου και του θυμού μετατραπήκαμε σε ψηφοφόρους ανθρωπάκια αντί  να είμαστε σκεπτόμενοι και υπεύθυνοι ψηφοφόροι πολίτες, τότε θα έχουμε όχι μόνο το πραγματικό δικαίωμα μίας ελεύθερης ψήφου, αλλά θα βάλουμε και τη βάση της πραγματικής ελευθερίας και της ουσιαστικής πολιτικής δύναμης, της πραγματικής Δημοκρατίας και όχι της Δημαγωγίας.

Ας ψηφίσουμε, όχι ως τσαμπουκάδες, Κατίνες, τιμωροί, μωρά ή νεοέλληνες. Ας ψηφίσουμε ως πολίτες, υπεύθυνα, γνωρίζοντας πως τα πράγματα δεν αλλάζουν από τη μία μέρα στην άλλη αλλά και πως η αντίδραση ή η εξάρτηση το μόνο που θα καταφέρουν είναι να φάμε το ίδιο μας το κεφάλι.

Η μόνη ελπίδα είναι να παραδεχθούμε στον εαυτό μας τους φόβους και το θυμό, να ζυγίσουμε τι πραγματικά είναι πιο συμφέρον για τα παιδιά μας, για όλους μας και όχι μόνο για εμάς, τις φοβίες, την τσέπη ή τον χαζοτσαμπουκά μας.

Ας ψηφίσουμε για μία φορά ως πραγματικοί πολίτες, μπας και δούμε άσπρη μέρα και ας τους δώσουμε να καταλάβουν σε όλους τους «πολιτικούς» πως και αν τους ψηφίσουμε τώρα, η ψήφος μας δεν είναι δεδομένη για κανέναν.

Ας ψηφίσουμε χωρίς φόβο και χωρίς πάθος, ας χρησιμοποιήσουμε μία φορά τον ευρηματικό μας νου και ας ψηφίσουμε με τη λογική!

Εσύ ΠΩΣ θα ψηφίσεις τελικά και γιατι…;

ΥΓ. Θυμήσου πως και το μαύρο πρόβατο, πάλι πρόβατο είναι.

Advertisements

Comment on this! / Σχολιάστε!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s