Πούτ δε ψηφοδέλτιο ντάουν σλόουλι…. (εκ-λογές, 2012)…..


 

Put the ψηφοδέλτιο down slowly! You have the right to remain silent. Whatever you ψηφίσεις will be used against you in the βουλή…!

(«Πούτ δε ψηφοδέλτιο ντάουν σλόουλι! Γιου χάβ δε ράιτ το ριμέιν σάιλεντ! Γουατέβερ γιού ψηφίσεις γουίλ μπι γιούζντ εγκένστ γιου ιν δε Βουλή….!»).

Ημέρες εκλογών! Οι αφίσοταπετσαρίες στις τζαμαρίες των κλειστών καταστημάτων στο κέντρο της Αθήνας δίνουν και παίρνουν!

500 Κουβέληδες στριμωγμένοι σε 10 τετραγωνικά μέτρα τζαμαρίας, σε κοιτάζουν χωρίς καν να ανοιγοκλείνουν τα βλέφαρα και δίπλα είναι άλλες τόσες «Αλέκες». Οι δε Βαγγκελικοί και Αντωνικοί στη γειτονιά μου προτιμούν τα αυτοκίνητα… γεμίζουν το παρμπρίζ του αυτοκινήτου μου και με καθυστερούν 10 λεπτά το πρωί, γιατί πρέπει να μαζέψω καμία δεκαριά από τον καθένα τους και να τους πετάξω στα σκουπίδια για να έχω ορατότητα στο δρόμο και το μέλλον.

Μερικοί βέβαια -αναίσχυντοι! – πετάνε τα ιλουστρασιόν πορτραίτα των δύο τεράτων της πολιτικής μας γκαρνταρόμπας στο πεζοδρόμιο… και όπως τα ιλουστρασιόν χαρτάκια με τα πορτραίτα των υποψηφίων διαπληκτίζονται «marketing-κα» στο ρημαγμένο πεζοδρόμιο,  περνάει η γιαγιάκα….

….. βάζει το ένα πόδι στα μούτρα του «Αντώνη» και το άλλο στα μούτρα του «Βαγγέλη» και να τη πετιέται από ψηλά…. Πέφτει από τα σύννεφα, πατάει και μία με τη μαγκούρα στα μούτρα ενός από τους 500 κουβέληδες της τζαμαρίας και του βουλώνει το μάτι, και αφού διανύσει περίπου 3 μέτρα με ένα extremesport που είναι κάτι ανάμεσα σε ρολερ μπλέιντ πατίνια, σκέιτ, παρκούρ και παραπέντε, σκάει σαν γενετικά μεταλλαγμένο καρπούζι στο πεζοδρόμιο! Βάζει μια φωνή, ρίχνει δυο καντήλια και τρία εξαπτέρυγα σε κάνα δύο Αγίους, και λέγοντας «μη χέσω…» κάνει το σταυρό της που δεν πήγε από το πέσιμο…

…την αμέσως επόμενη στιγμή εμφανίζεται από το «πουθενά» ένας Χ.Α (Χριστιανός Ανορθόδοξος…) που αφηρημένος κρατάει ακόμα στο χέρι τη μπανανόφλουδα που θα πέταγε στη γιαγιά! Την κρύβει όπως – όπως στον καβάλο του τζίν παντελονιού του, σκουπίζει τον ιδρώτα από την ιμιτασιόν  καράφλα του, χαμογελάει ευγενικά, βουτάει το δεξιό άνω άκρο (δηλ. το δεξί χέρι)  της γιαγιάς και της λέει: «μην ανησυχείτε κυρία μου, εγώ είμαι εδώ.! Εγώ θα σας βοηθήσω!»

Πριν καλά – καλά τελειώσει η γιαγιά τη λέξη «Λεβέντη…», πετάγεται από την αριστερή γωνία πίσω από έναν σκουπιδοτενεκέ  ένας άλλος ντενεκές ντυμένος στα μαύρα, κάνει πίσω το μακρύ μαλλί με έναν αέρα ανάμεσα σε Τζούλια και κιτς Λεωνίδα, και βουτώντας το άλλο χέρι της γιαγιάς  (το αριστερό ήταν το μόνο άκρο που έβλεπε ελεύθερο), φτύνει τον κουβέλη της αφίσας (της νούμερο 123, στην κάτω αριστερή γωνία της τζαμαρίας), ενώ ταυτόχρονα βάζει τρικλοποδιά στον Χ.Α «μνηστήρα – σωτήρα», και ενώ του κατεβάζει τρία εξαπτέρυγα και δύο αναρχοκλωτσίδια παρασκηνιακά, χαμογελάει στη γιαγιά και της λέει «σας την έβγαινε από δεξιά το τομάρι με την μπανανόφλουδα, εγώ είμαι εδώ να σας βοηθήσω».

Ο Χ.Α τα παίρνει στο κρανίο! Βουτάει τη «Τζούλια» από το μαλλί, αρπάζει ένα ψηφοδέλτιο που βρίσκει στο πεζοδρόμιο και αρχίζει να τη βαράει αλύπητα. Η Τζούλια αντεπιτίθεται με dvd προεκλογικής συγκέντρωσης που ήταν πεσμένο παραδίπλα και του το σφηνώνει κάπου κοντά στη μπανανόφλουδα.

Περνάει και ένας άσχετος εκείνη τη στιγμή, βλέπει το μάτι  τις αφίσας του κουβέλη μαυρισμένο, φορτώνει λόγω της ταπείνωσης και χώνεται στον καβγά. …. Περνάει από κει και ο  Μήτσος (ο Μήτσος τραγουδάει απαγορευμένα τραγούδια για τον ήλιο και δουλεύει κλητήρας στη βουλή).

Βλέπει τη γιαγιά να πατάει το ιλουστρασιόν του Βαγγέλη, βγάζει το ψηφοδέλτιο από την τσέπη και ένα αντίγραφο του μεσοπρόθεσμου και την αρχίζει στις ανάποδες. Η γιαγιά πλέον έχει 20-30% αναπηρία σε αυτό το σημείο. Τον βλέπει ο Αντώνιος (τον φωνάζουμε wannabeγιατί θέλει ντε και καλά να γίνει διαχειριστής της πολυκατοικίας και ας μένει σε νεοκλασσική μονοκατοικία στη γωνία) και χώνεται και αυτός στον καβγά.  Μέσα σε τρία λεπτά έχουν μαζευτεί καμία 30αριά λεβεντόπαιδα….

Μερικοί ελεύθεροι, άλλοι ανεξάρτητοι, κάνα δυο «αντάρτες», οι σύμμαχοι, ένας που τρώει σάντουιτς με κουτόχορτο σε ψωμί για τοστ  (νομίζω ήταν μάρκα κατσέλη το ψωμί γιατί δεν είχε κόρα και ο κατσέλης είναι ο μόνος που έχει τέτοιου είδους ψωμί στο μπακάλικο της γειτονιάς). Επίσης ήταν εκεί και δυο τύποι Λαϊκ-οι/η και κάτι άλλοι περίεργοι… Αλαλούμ κατάσταση….

Ο καθένας κρατάει από ένα ψηφοδέλτιο στο χέρι και βαράει όπου βρει! Η γιαγιά έχει ξεχαστεί στο πεζοδρόμιο και μετά τη σφαλιάρα του τόμου του μεσοπρόθεσμου έχει πάθει διάσειση και προσπαθεί να σηκωθεί μόνη της. Οι αερολογίες και τα χαστούκια δίνουν και παίρνουν, ο κουβέλης της αφίσας νούμερο 123 έχει μείνει με το μάτι μαυρισμένο από τη μπαστουνιά και οι άλλοι κλώνοι του από τις υπόλοιπες 499 αφίσες της τζαμαρίας τον κοιτάζουν αποχαυνωμένοι.

Ένας λαθρομετανάστης που κοιτάζει παγωμένος,  βγάζει το καρτοκινητό του και στέλνει μήνυμα στον ξάδερφό του στην Αμυγδαλέζα… «μείνε εκεί που είσαι και ζήτα χαρτιά να γυρίσεις στην πατρίδα… εδώ αυτοί τα έχουν παίξει τελείως!»

Μέσα στο χαμό, τα ιλουστρασιόν χαρτάκια που ξεκίνησαν τον πανικό βάζοντας τρικλοποδιά στη γιαγιά αλλάζουν  παρμπρίζ αυτοκινήτου  και φωνάζουν κατά της αναρχίας που επικρατεί.

Τελικά κάποιος φωνάζει την αστυνομία….. Έρχονται 4 παπάκια της Διας, κατεβαίνουν οι 20χρονοι Κάλαχαν, βγάζουν το όπλο, σημαδεύουν τον όχλο και τους συλλαμβάνουν όλους σε στυλ ταινίας χόλιγουντ (όπως στην ελληνική παλιά διαφήμιση τηλεοπτικών υπηρεσιών δορυφορικής) και τους διαβάζουν τα δικαιώματά τους:

 

«Put the ψηφοδέλτιο down slowly! You have the right to remain silent. Whatever you ψηφίσεις will be used against you in the βουλή…!»

(«Πούτ δε ψηφοδέλτιο ντάουν σλόουλι! Γιου χάβ δε ράιτ το ριμέιν σάιλεντ! Γουατέβερ γιού ψηφίσεις γουίλ μπι γιούζντ εγκένστ γιου ιν δε Βουλή….!»).

Η γιαγιά ψιλο-συνέρχεται. Σηκώνει τη μαγκούρα, ρίχνει από μία κατακεφαλιά στον καθένα, βάζει το born to be wild στο i-Pod, βουτάει ένα παπάκι από την ομάδα Διας,  ρίχνει δυο μούντζες,  γκαζώνει, ρίχνει μία σούζα και γίνεται καπνός…

οι άλλοι παρατάνε τα ψηφοδέλτια και οδηγούνται στο τμήμα (εκλογικό) όπου ο καθένας παίρνει τον φάκελό του και τους αναγκάζουν να επιστρέψουν την Κυριακή για να “ρίξουν” τα κατηγορητήρια (*στα αγγλικά είναι drop the charges). Όλοι εκτός από τον λαθρομετανάστη φυσικά. Αυτός οδηγείται στην Αμυγδαλέζα, τρώει ένα παστίτσιο, κάνει τα χαρτιά του και γυρνάει με τον ξάδελφο στην πατρίδα του όπως – όπως. 

Ξαφνικά πέφτουν διαφημίσεις. Βλέπω τη φάτσα του Πρετεντέρη και μου κόβεται ή όρεξη να δω το τέλος.  Ο καναπές μου έγινε άβολος, βουτάω το τηλεχειριστήριο και πατάω μία το “off”, πάω για ύπνο και χάνω το τέλος της ταινίας.

Λέω να περάσω την Κυριακή από το τμήμα να δω τι έγινε τελικά, και αφού θα είμαι που θα είμαι εκεί να ρίξω και γω μία ψήφο μπας και αλλάξει λίγο το έργο…

Καλό δρόμο και καλή λευτεριά!

Ψηφίζω γιατί δεν τους βρίζω, αλλά ψηφίζω με το μυαλό και όχι με τη γλώσσα ή τα αυτιά… η μεν συνηθίζει να γλύφει και τα δε μου τα τραβάνε κάθε τόσο κάθε λογής ιλουστρασιόν χαρτάκια…..

Αλλάζω το σλόγκαν της σύλληψης:

«Put the ψηφοδέλτιο down RESPONSIBLY! You DO NOT have the right to remain silent. Whatever you ψηφίσεις will be ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ FOR YOU in the βουλή…!»

(Πούτ δε ψηφοδέλτιο ντάουν ρισπόνσιμπλι! Γιου ΝΤΟΥ ΝΟΤ χαβ δε ράιτ το ριμέιν σάιλεντ! Γουατέβερ γιου ψηφίσεις γουιλ μπι ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ ΦΟΡ ΓΙΟΥ ιν δε Βουλή).

Τώρα νοιώθω καλύτερα – THE END.

Advertisements

Comment on this! / Σχολιάστε!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s